• Zobacz więcej

    Studia na kierunku "Historia" w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych

  • Zobacz więcej

    Studia na kierunku "Stosunki Międzynarodowe" w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych

  • Zobacz więcej

    Studia na kierunku "Archeologia" w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych

  • Zobacz więcej

    Studia na kierunku "Media i Cywilizacja" w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych

  • Zobacz więcej

    Studia na kierunku "Studia nad Wojną i Wojskowością" w Instytucie Historii i Stosunków Międzynarodowych

Studencka sesja starożytnicza-17.09.2013

17 IX 2013 odbył się w Sali Rady Instytutu panel studencki, poświęcony tematyce wybitnych osobowości cywilizacji antycznych, a pomyślany jako integralna część międzynarodowej konferencji starożytniczej pt. „Elity w świecie starożytnym” (organizowanej z ramienia Zakładu Historii Starożytnej IHiSM oraz adekwatnej tematycznie komisji PTH). Panel studencki zgromadził reprezentantów głównie rodzimego ośrodka szczecińskiego, aczkolwiek znalazł on również odzew ze strony badaczy z innych części Polski, w tym Wrocławia oraz Poznania.
Obrady otworzył dr R. Skrycki, wicedyrektor IHiSM US, po czym rozpoczęto właściwe prelekcje. Wystąpienia uczestników zawarte zostały w dwóch sesjach; podczas gdy pierwsza skupiona została zasadniczo wokół problematyki elit doby Republiki rzymskiej oraz okresu wczesnego Cesarstwa, sesję drugą wypełniły tematy związane z okresem upadku Imperium Romanum, jak również dorobkiem rzymskiej wojskowości.
Pierwsze wystąpienie przypadło w udziale H. Kryśkiewiczowi (US). Autor postarał się przybliżyć słuchaczom dość rzadko przywoływane sylwetki rodziców i opiekunów princepsa Oktawiana Augusta (44 przed Chr. -14 n.e.), nakreślając przy tym ich rolę w wychowaniu przyszłego władcy, jak również potencjalne inspiracje Oktawiana osobowościami jego najbliższych. Następny prelegent, K. Żabierek (UAM), podjął się z kolei wyzwania interpretacji i oceny szeroko pojętego wizerunku Hunów, trapiącego umysły Rzymian u schyłku istnienia Imperium. W toku wypowiedzi, autor, podczas swej analizy zwycięskiego pochodu Attylli na zachód, zwrócił uwagę na niebagatelną rolę, jaką mógł odegrać bodziec psychologiczny, konkretnie zaś — przypisywane Hunom okrucieństwo, wytwarzające wokół ich wojsk swoisty nimb terroru, a skutkujące wśród Rzymian defetyzmem. D. Śniadecki (US) uwieńczył natomiast pierwszą część panelu prelekcją, przypominającą osobowość i dokonania wielkiego Kartagińczyka, Hannibala.
Sesja druga rozpoczęta została przez D. Gajdę (UWr); w swym względnie krótkim, acz treściwym wystąpieniu pt. Elity prześladowane — obraz męczennika doby Dioklecjana na przykładzie świętej Filomeny, autorka przybliżyła uczestnikom interesującą, a przy tym zda się rzadko przywoływaną postać męczenniczki Filomeny (obecnie nota bene nie zaliczanej w poczet świętych Kościoła). Kolejny reprezentant, M. Stochmal (US), skupił się na — nieco nostaligicznym w wydźwięku — dziele wojskowym Flawiusza Wegecjusza Renatusa, obserwującego zmierzch sławy armii rzymskiej. Ostatni z prelegentów, K. Kaniuka (US), uwypuklił wielopłaszczyznowe inspiracje antyczną wojskowością, obecne wśród nowożytnych teoretyków sztuki prowadzenia działań zbrojnych.
Po każdej z sesji, przeznaczono pewien czas na dyskusje i trzeba podkreślić, iż został on wykorzystany owocnie. Głosy polemiki wzbudziła m.in. kwestia Hunów i ich image politique wśród społeczeństw antycznych, jednakże największa debata miała jak się okazało towarzyszyć owemu dziedzictwu, jakie pokoleniom przyszłym pozostawiły rzymskie legiony, w zakresie idei dyscypliny, lojalności, tudzież taktyki.
Choć liczba uczestników panelu studenckiego była stosunkowo nieduża, zaś samo przedsięwzięcie pozostawało w dużej mierze „w cieniu” głównej konferencji (przeznaczonej na dni następne), niemniej stwierdzić należy, iż dwuczęściowa inicjatywa młodych adeptów humanizmu okazała się ze wszech miar udaną. Spotkanie — mimo że w kameralnym gronie — zaowocowało przystępnym poszerzeniem wiedzy jego uczestników, wzbogaciło przybyłych o potrzebne doświadczenie w wystąpieniach publicznych, umożliwiło wielopłaszczyznową i towarzyską wymianę myśli, wreszcie: skłoniło do refleksji nad istotą jednostki wybitnej, oddanej pracy oraz reprezentowanym przez siebie wartościom, poświęconej dla rodziny, przyjaciół, tudzież państwa, przeto pretendującej do grona elity swej epoki.
 
Hadrian Kryśkiewicz